Yaşamımız boyunca gözümüzü yakalayan birçok şey vardır. Ancak bunların çok azı yüreğimizi ve ruhumuzu da yakalar. Aşk, evlilik ve sadakatsizlik acısı gibi!.. Aşk "ben"leri yok etmek pahasına "biz" olabilmektir. Sınırları iyi çizilmiş bir evlilik "ben"leri koruyarak "biz" olabilme sanatıdır. Sadakatsizlik ise "biz"i yok etme riskini göze almaktır. "Sen, Ben ve Aramızdaki Her Şey" adlı kitabım aşk, evlilik ve sadakatsizlik üzerine yazıldı. Bu kitabın aşk, evlilik ve sadakatsizlik üzerine yazılması bir tesadüf değil. Çünkü insanların hemen hemen tamamı yaşamları boyunca bu üçlüden en az birini en az bir kez yaşıyorlar. Kendisine yatırım yapmış olan insanların önemli bir kısmını hayalkırıklığına uğratmış olması evlilik kurumunun halen dünyanın en büyük gönüllü organizasyonu olmasına engel olmuyor. Ömrünün kısa olması, geçici bir görme kusuru olduğunun bilinmesi hatta karşılık bulumadığında tarifsiz acılara neden olabilmesi tekrar tekrar aşık olmayı engellemiyor. Yıllarca emek verilmiş bir ilişkinin varlığı ve bu ilişkiye verilen önem ise sadakatsizliklerin yaşanmasını engelleyemiyor. Her şeye rağmen hepimizin yaşantısının içinde olabildikleri için her üç deneyimde daha iyi anlaşılması gereken yaşantılar oluyor. "Sen, Ben ve Aramızdaki Her Şey" bu üç deneyimden geçmiş bir çok insandan elde edilen bilgilere dayanarak yazıldı. Kitabın bir bölümü aşk üzerine yazıldı çünkü aşk insan yaşamının neredeyse kaçınılmaz bir yanılsamasıdır. Aşkı kaçınılmaz yapan nedenleri anlamaya çalışırken tüm aşkların ortak özelliklerini gözden geçirmek yararlı olur. Biri diğerine aşık olduğunda aşık olunan kişinin algılanması değişir. Artık onda hangi özellikler görülmek istenirse onlar görünür. Bu nedenle aşk bir görme kusuru olarak da tanımlanabilir. Mükemmel aşıklar- mükemmel birliktelik oluşturduklarına inanmak isterler. Daha somut söylemek gerekirse; Ahmet Ayşe'yi sevdiğinde, Ayşe artık: harikadır, olağan dışıdır, zekidir, yıldız gibi parlak gözleri vardır, kısacası Ahmet'in aradığı her şeye sahiptir. Bu bağlamda partnerler birbirleriyle mükemmel bir uyum içindedirler! Ne

İnsan düşüyor, kalkıyor, kendisine bir hikâye kuruyor. Kendi hikâyesine çok inanıyor, az inanıyor, hiç inanmıyor. Başkalarının hikâyesine inanıyor. Kendisine inanılacak değişik hikâyeler buluyor. Bir ömrü bir hikâyenin parçası olmak için tüketiyor. Bana diyorsun ki "Bu dünya anlamsız;ben burada olmayı kendim seçmedim." Bu sözcüklerde burası ile orası arasında asılı duran bir hayatın izleri var. Yokluk ve varlık arasında yürüyen bir ip cambazının hüneri. Şimdi diyorum ki ben sana, her şeyin bir anlamı var. Çiçeğin, böceğin, dalları eğen rüzgârın, ağzımızdan çıktıktan sonra yüzyıllarca uzayda asılı duran sözcüklerin bir anlamı var. Konuşuyoruz seninle. Yavaş yavaş iyileştiğini hissediyorum. Öfken azalıyor. Artık Tanrı'ya kızmıyor gibisin. Ve artık şükür ki, yaralarından ibaret değilsin. Hayatın çiçek tozları gibi oradan oraya neşe içinde uçuşuyor. Varoluşuna sinen ıstırap sanki daha derinlere, kımıldadığında hissetmeyeceğin bir yerlere iniyor. Onunla da başın hoş olsun, çünkü bir anlamı var. "Yavaşla" ve "Merhamet"ten sonra, Kemal Sayar'dan insani özümüzü keşfe davet niteliğinde bir kitap daha: "Her Şeyin Bir Anlamı Var"